W inwentaryzacji bezpośredniej sieci wodociągowej (w obrębie studzienki) celem pomiarów wysokościowych jest uzyskanie takich rzędnych, które pozwolą jednoznacznie odtworzyć położenie elementów sieci w przestrzeni: zarówno elementów konstrukcyjnych studzienki, jak i przewodów oraz armatury.
Dlatego, oprócz rzędnej dna studzienki (ważnej m.in. dla oceny zagłębienia i warunków eksploatacyjnych), wykonuje się pomiary rzędnych elementów, które stanowią punkty charakterystyczne przebiegu przewodów i ich powiązania z uzbrojeniem. Odpowiedź "zasuwy i górnej powierzchni rur w punktach wlotu i wylotu" wskazuje typowy, praktyczny zestaw: rzędna górnej powierzchni rury na wlocie i wylocie umożliwia określenie głębokości ułożenia przewodu, a rzędna elementu armatury (zasuwy) pozwala prawidłowo opisać i zweryfikować jej posadowienie.
Pozostałe propozycje są mylące, bo wprowadzają elementy albo nietypowe dla takiego pomiaru, albo wskazują cechy, które zwykle nie są podstawowym punktem wysokościowym w studzience:
- "odpowietrznika i osi przewodu tranzytowego" – sugeruje pomiar osi przewodu, co często nie jest najwygodniejszą i najbardziej jednoznaczną cechą do wyznaczania rzędnych w studzience; dodatkowo "przewód tranzytowy" nie jest uniwersalnym określeniem dla każdej studzienki.
- "odwadniaczy i dolnych krawędzi przewodów magistralnych" – w praktyce częściej odnosi się do wierzchu rury (łatwiejsza interpretacja i porównanie z typowymi zapisami), a "odwadniacze" i "magistralne" nie muszą dotyczyć standardowej studzienki na sieci wodociągowej.
- "odpowietrznika i osi przewodów przebiegających w studzience" – ponownie eksponuje oś przewodów oraz element ("odpowietrznik"), który nie jest obowiązkowym i typowym punktem odniesienia w każdej studzience.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o pomiary w studzienkach szukaj odpowiedzi, które obejmują: (1) dno studzienki oraz (2) rzędne przewodów na wlocie/wylocie i (3) rzędne istotnej armatury. To zwykle daje komplet danych potrzebny do opracowania wyników.
