W końcowym etapie montażu (lub po naprawie) lornetki wykonuje się czynności, które mają zapewnić, że oba tory optyczne dają obraz możliwie zgodny oraz wygodny do obserwacji. W praktyce oznacza to przede wszystkim kolimację i kontrolę geometrii układu: tak, aby użytkownik nie odczuwał zmęczenia wzroku i nie widział efektu rozjeżdżania się obrazów.
Odpowiedź "paracentryczności." jest poprawna, ponieważ paracentryczność nie jest typową nastawą regulacyjną kojarzoną z końcowym justowaniem lornetek. W montażu końcowym koncentruje się raczej na usuwaniu wad, które bezpośrednio ujawniają się jako dyskomfort lub nienaturalny obraz w obu kanałach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "skręcenia obrazu." — skręcenie może wynikać z ustawienia elementów w torze optycznym (np. zespołów pryzmatów) i wpływa na orientację obrazu. Jest to cecha, którą w ramach prawidłowego złożenia i kontroli można korygować.
- "różnicy powiększeń." — różnica powiększeń pomiędzy kanałami powoduje trudności w fuzji obrazów i pogorszenie komfortu. W ramach kontroli jakości dąży się do zgodności parametrów obu torów.
- "nierównoległości osi." — nierównoległość osi (rozkolimowanie) jest jedną z kluczowych usterek lornetek, prowadzącą do dwojenia obrazu i zmęczenia wzroku. Jej korekcja jest klasycznym elementem justowania.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach z negacją ("nie ustawia się") najpierw wypisz w myślach, co jest typowym celem kolimacji lornetki (zgodność osi i obrazów), a dopiero potem porównaj z odpowiedziami.
