Współczynnik tarcia (μ) opisuje, jak duża jest siła tarcia w porównaniu do siły nacisku (reakcji podłoża). Dla tarcia suchego w prostym modelu szkolnym obowiązuje zależność:
Ft = μ · N
gdzie Ft to siła tarcia, a N to siła nacisku. Jeśli element o masie 5 kg jest przesuwany po poziomej powierzchni i nie działają dodatkowe składowe pionowe, to nacisk jest równy ciężarowi:
N = m · g
Podstawiamy dane: m = 5 kg, g ≈ 9,81 m/s², Ft = 10 N.
- Najpierw liczymy nacisk: N = 5 · 9,81 ≈ 49,05 N.
- Następnie μ = Ft / N = 10 / 49,05 ≈ 0,204.
Po zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku otrzymujemy 0,2.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują? Przy masie 5 kg nacisk wynosi ok. 49 N, więc:
- Przy μ = 0,1 siła tarcia wyniosłaby ok. 4,9 N, czyli za mało w porównaniu z 10 N.
- Przy μ = 0,3 siła tarcia wyniosłaby ok. 14,7 N, czyli za dużo.
- Przy μ = 0,4 siła tarcia wyniosłaby ok. 19,6 N, czyli zdecydowanie za dużo.
Uwaga praktyczna: informacja o sile 50 N nie jest potrzebna do wyznaczenia μ, jeżeli siła tarcia została już podana. W realnym montażu siła przyłożona może obejmować także inne opory (np. zacięcia, niewspółosiowość, opory uszczelnień), dlatego zawsze warto rozdzielać pojęcia: siła tarcia i siła potrzebna do ruchu.