Recepta opisuje prosty roztwór wodny do stosowania zewnętrznego: rezorcyna w wodzie oczyszczonej (M.f. sol.). W takiej postaci leku kluczowym wymaganiem jakościowym jest, aby roztwór był jednorodny i przejrzysty, czyli bez widocznych kryształów lub zmętnienia.
Najbardziej typowa "niezgodność recepturowa" dla takich preparatów ma charakter fizyczny: substancja stała może nie rozpuścić się całkowicie, jeśli zastosuje się zbyt krótkie mieszanie, zbyt szybko dopełni się do objętości lub wyda lek bez kontroli wyglądu. Nawet jeśli dana substancja jest dobrze rozpuszczalna, błędy techniki wykonania mogą skutkować pozostawieniem cząstek stałych. W przypadku płynu na okłady nierozpuszczone kryształy mogą dodatkowo zwiększać ryzyko podrażnienia skóry.
Dlatego właściwym działaniem jest dopilnowanie całkowitego rozpuszczenia rezorcyny w wodzie oczyszczonej (odpowiednie mieszanie, ewentualnie odczekanie, kontrola wizualna jednorodności) przed wydaniem pacjentowi.
Pozostałe propozycje nie są prawidłowe w tej sytuacji:
- Dodanie etanolu stosuje się jako współrozpuszczalnik głównie przy substancjach trudno rozpuszczalnych w wodzie; tutaj nie wynika to z recepty i stanowiłoby zmianę składu.
- Zwiększenie ilości rezorcyny zmienia dawkę i stężenie – to modyfikacja ordynacji lekarskiej, a nie usuwanie typowej niezgodności fizycznej.
- Dodanie konserwantu bywa rozważane w innych typach preparatów i przy określonych warunkach stosowania, ale nie jest standardowym "lekiem na" niedorozpuszczenie; ponadto również zmienia skład recepty.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: gdy recepta przewiduje roztwór, najpierw sprawdź rozpuszczalność i wykonanie (mieszanie, przejrzystość), a dopiero potem rozważaj inne przyczyny – bez samowolnych dodatków do recepty.
