Kolejność umieszczania składników w pojemniku urządzenia do sporządzania maści ma znaczenie technologiczne, ponieważ wpływa na jednorodność, szybkość uzyskania właściwej konsystencji oraz ograniczenie ryzyka niepełnego rozprowadzenia dodatków.
W praktyce zaczyna się od podłoża maściowego (tu: Lekobaza), ponieważ stanowi ono fazę dominującą i "matrycę", w której będą rozpraszane pozostałe składniki. Umieszczenie podłoża jako pierwszego stabilizuje masę w pojemniku i poprawia warunki mieszania (mniej rozchlapywania, lepszy kontakt masy z elementem mieszającym).
Następnie wprowadza się składnik wodny, czyli 1% roztwór kwasu borowego (Sol. Acidi borici). Dodanie roztworu po podłożu ogranicza ryzyko, że ciecz pozostanie na ściankach lub dnie w sposób utrudniający prawidłowe wtarcie w masę. Pozwala też kontrolować rozprowadzenie i zmniejsza prawdopodobieństwo miejscowego "przewodnienia" części masy.
Na końcu dodaje się dodatek płynny (Vit. A liq.). Tego typu składniki często wymagają równomiernego rozproszenia w już wstępnie przygotowanej masie; dodanie ich na końcu ułatwia uzyskanie jednorodności i ogranicza straty wynikające z pozostawania filmu cieczy na powierzchniach roboczych pojemnika.
Pozostałe proponowane kolejności są niekorzystne, bo zaczynanie od roztworu lub dodatku płynnego może zwiększać ryzyko nierównomiernego rozprowadzenia, a także prowadzić do trudniejszego "wchłonięcia" cieczy przez podłoże podczas mieszania. W efekcie rośnie ryzyko niejednorodności lub konieczności dłuższego mieszania, co w recepturze jest niepożądane.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz w odpowiedziach podłoże + roztwór wodny + dodatek płynny, zwykle wybierasz schemat: podłoże → roztwór → dodatek płynny, o ile recepta lub procedura nie nakazuje inaczej.
