W geodezji zestaw współrzędnych (X, Y, Z) opisuje położenie punktu w przestrzeni. Przy sporządzaniu mapy w ujęciu planarnym kluczowe jest położenie w płaszczyźnie, czyli informacja wynikająca z dwóch współrzędnych: X i Y. To one pozwalają jednoznacznie wskazać miejsce punktu na arkuszu mapy w przyjętej skali i układzie odniesienia.
Współrzędna Z jest informacją o wysokości. W praktyce wykorzystuje się ją wtedy, gdy opracowanie ma komponent wysokościowy (np. opisy wysokości punktów, modele terenu, profile, opracowania warstwicowe). Sama wartość Z nie mówi jednak, gdzie punkt leży w planie, więc nie może zastąpić X i Y przy nanoszeniu punktu na mapę.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Odpowiedź "Narysuj punkt na mapie bez żadnych dodatkowych obliczeń." jest zbyt ogólna: samo "brak obliczeń" nie przesądza o poprawności postępowania i nie wskazuje, które dane są podstawą lokalizacji punktu.
- Odpowiedź "Przekształć dane na współrzędne geodezyjne przed narysowaniem punktu na mapie." wprowadza czynność, której konieczność nie wynika z treści. Transformacje wykonuje się tylko wtedy, gdy dane są w innym układzie niż wymagany dla mapy.
- Odpowiedź "Narysuj punkt na mapie tylko na podstawie współrzędnej Z, pomijając X i Y." jest niepoprawna, bo wysokość nie wyznacza położenia w planie; wiele punktów może mieć tę samą wysokość.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy naniesienia punktu na mapę, szukaj odpowiedzi odwołującej się do dwóch współrzędnych planarnych; wysokość traktuj jako informację dodatkową dla opracowań wysokościowych.
