W zabawie polegającej na rozpoznawaniu głosów zwierząt dziecko otrzymuje bodźce dźwiękowe (odgłosy: szczekanie, miauczenie, rżenie itp.). Aby poprawnie wykonać zadanie, musi:
- skupić uwagę na dźwięku,
- wyodrębnić go z tła (jeśli występuje),
- porównać z zapamiętanymi wzorcami,
- rozpoznać i nazwać/wybrać właściwe zwierzę.
To są typowe elementy percepcji słuchowej, czyli odbioru i interpretacji informacji docierających kanałem słuchowym. Z tego powodu odpowiedź "percepcja słuchowa." jest właściwa.
Odpowiedź "percepcja wzrokowa." jest niepoprawna, ponieważ w opisanej aktywności kluczowym źródłem informacji nie jest obraz, lecz dźwięk. Nawet jeśli dziecko patrzy w tym czasie na otoczenie, to nie wzrok decyduje o wykonaniu zadania.
Odpowiedź "koordynacja wzrokowo-ruchowa." także nie pasuje: koordynacja wzrokowo-ruchowa dotyczy łączenia kontroli wzrokowej z ruchem (np. nawlekanie koralików, rysowanie po śladzie, rzuty do celu). W rozpoznawaniu głosów zwierząt nie ma konieczności wykonywania precyzyjnych czynności manualnych sterowanych wzrokiem.
Odpowiedź "słuch fonematyczny." bywa myląca, bo również wiąże się ze słyszeniem, ale dotyczy różnicowania dźwięków mowy (fonemów), co jest ważne m.in. dla rozwoju artykulacji i nauki czytania. Odgłosy zwierząt są dźwiękami niejęzykowymi, więc ćwiczenie trafniej opisuje ogólna percepcja słuchowa, a nie słuch fonematyczny.
W praktyce opiekunka dziecięca może stopniować trudność: od pojedynczych, wyraźnych odgłosów do krótszych, podobnych brzmieniowo dźwięków, a także dbać o higienę słuchu (umiarkowana głośność, przerwy). Materiał dźwiękowy może pochodzić z dowolnego nagrania audio.
