Dobór metod aktywizujących w DPS powinien wynikać z dwóch informacji: zainteresowań oraz możliwości fizycznych. W tabeli podopieczny A ma wskazane "książki, muzyka" oraz poruszanie się na wózku inwalidzkim. Oznacza to, że proponowane formy aktywności powinny być:
- zgodne z preferencjami (książki i muzyka), bo wtedy rośnie motywacja i szansa regularnego udziału,
- realne i bezpieczne przy ograniczonej mobilności (bez konieczności chodzenia czy długich przejść),
- aktywizujące poznawczo i emocjonalnie (kontakt z treścią, rozmowa, stymulacja pamięci, nastroju).
Odpowiedź "Czytanie książek na głos, słuchanie muzyki" spełnia oba kryteria: jest bezpośrednio powiązana z zainteresowaniami i możliwa do realizacji w pozycji siedzącej. Można ją dodatkowo wzbogacić o rozmowę o treści, dobór repertuaru do nastroju czy trening uwagi (np. rozpoznawanie utworów).
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo nie wynikają z danych o podopiecznym A. "Ćwiczenia fizyczne, gry planszowe" częściowo mogą być możliwe na wózku, ale nie są wskazane jako zainteresowania; poza tym sama kategoria "ćwiczenia fizyczne" jest zbyt ogólna i może sugerować aktywność niedopasowaną. "Gotowanie, pielęgnacja roślin" odnosi się do zainteresowań podopiecznego B, więc pokazuje typowy błąd: dopasowanie do niewłaściwej osoby. "Wycieczki do muzeów, podróże" nawiązuje do podopiecznego C i może też wymagać większej sprawności oraz organizacji transportu, co nie wynika z treści pytania.
Na egzaminie warto stosować prostą zasadę: najpierw identyfikujesz zainteresowania, potem filtrujesz je przez ograniczenia funkcjonalne. Dzięki temu wybierasz aktywność, która jest jednocześnie atrakcyjna i możliwa do wykonania.
