W chemii roztworów wodnych pH i pOH są miarami logarytmicznymi stężeń jonów: pH odnosi się do jonów wodorowych (H+), a pOH do jonów wodorotlenkowych (OH−). Dla wody w standardowym ujęciu (najczęściej przyjmuje się 25°C) korzysta się z zależności wynikającej z autodysocjacji wody, która prowadzi do prostego związku:
pH + pOH = 14.
Skoro w zadaniu podano pOH = 6,6, wykonujemy jedno działanie:
pH = 14 − 6,6 = 7,4.
Następnie interpretujemy wynik na skali pH:
- pH < 7 oznacza odczyn kwaśny,
- pH = 7 oznacza odczyn obojętny,
- pH > 7 oznacza odczyn zasadowy.
Wynik 7,4 jest tylko nieznacznie powyżej 7, więc opis "lekko zasadowy" jest właściwy. Odpowiedzi typu "pH = 6,6; lekko kwaśny" wynikają zwykle z kopiowania liczby z treści (pOH) bez przeliczenia. Warianty "pH = 1,2" lub "pH = 11,8" to typowe skutki błędu rachunkowego (np. wykonania odejmowania w złą stronę) albo pomylenia interpretacji skali pH.
W praktyce przemysłu chemicznego taka umiejętność pozwala szybko ocenić, czy roztwór może sprzyjać korozji, czy wymaga neutralizacji oraz jak bezpiecznie dobrać środki do korekty odczynu.