Najpierw oblicza się czysty czas jazdy z zależności: czas = droga ÷ prędkość.
Droga Poznań–Paryż: 1300 km, średnia prędkość: 80 km/h.
1300 ÷ 80 = 16,25 h, czyli 16 h 15 min (bo 0,25 godziny to 15 minut).
Następnie dodajemy czas jazdy do godziny wyjazdu:
- wyjazd: 11 stycznia, 5:20
- + 16:15
- = 11 stycznia, 21:35
Kluczowy element merytoryczny dotyczy sformułowania "zgodnie z przepisami dotyczącymi czasu pracy kierowców" i informacji, że jest to załoga dwuosobowa. W takiej obsadzie kierowcy mogą prowadzić na zmianę, a obowiązkową przerwę (po 4,5 godziny prowadzenia) kierowca może wykorzystać, siedząc jako pasażer, gdy pojazd prowadzi drugi kierowca. To oznacza, że przerwy nie muszą powodować zatrzymania pojazdu i nie wydłużają czasu przejazdu, jeśli organizacja jazdy jest prawidłowa.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "11 stycznia 21:35".
Pozostałe odpowiedzi są typowym skutkiem błędnego założenia, że przerwy zawsze oznaczają postój i trzeba je dopisać do czasu przejazdu. Wyniki typu "11 stycznia 23:50" lub "12 stycznia 07:05" zwykle powstają przez dodawanie kolejnych 45-minutowych przerw (a czasem także odpoczynku), mimo że w załodze dwuosobowej przerwy mogą być realizowane w trakcie jazdy, gdy drugi kierowca prowadzi.
