W niwelacji przy zakładaniu punktów osnowy wysokościowej długość ciągu jest ograniczana m.in. przez dopuszczalne długości celowych. "Celowa" to odległość obserwacji na łatę z danego ustawienia instrumentu. Jeśli w zadaniu przyjęto, że nie przekroczono dopuszczalnych długości celowych, to maksymalna długość całego ciągu wynika z tego, ile takich maksymalnych odcinków można zsumować w całym ciągu.
Kluczowe jest rozumienie pojęcia stanowiska: jedno stanowisko oznacza jedno ustawienie niwelatora, z którego wykonuje się obserwacje na punkty sąsiednie w ciągu. W praktyce każde stanowisko "dokłada" do całkowitej długości ciągu określoną maksymalną wartość wynikającą z limitów celowych. Dlatego maksymalna długość ciągu rośnie wraz z liczbą stanowisk, ale tylko do poziomu wynikającego z tych ograniczeń.
Odpowiedź "400 m" jest spójna z sytuacją, w której ciąg składa się z 4 stanowisk, a każde stanowisko wykorzystuje maksymalny dopuszczalny zasięg obserwacji zgodnie z przyjętymi ograniczeniami celowych. Pozostałe propozycje nie pasują do warunku "maksymalna długość":
- "150 m" i "250 m" są wartościami zbyt małymi jak na maksymalną długość przy 4 stanowiskach, bo oznaczałyby niewykorzystanie dostępnych limitów.
- "600 m" jest wartością zbyt dużą, bo przy 4 stanowiskach wymagałaby przekroczenia dopuszczalnych długości celowych lub założeń organizacji ciągu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "maksymalna długość" oraz informacja, że dopuszczalnych długości celowych nie przekroczono, to zwykle trzeba pomnożyć wkład jednego stanowiska przez liczbę stanowisk (z uwzględnieniem, co dokładnie jest sumowane w danym schemacie pomiaru), a na końcu sprawdzić, czy wynik ma sens praktyczny dla ciągu niwelacyjnego.
