Dobór wyłącznika nadmiarowo-prądowego do przewodu opiera się na tym, aby zabezpieczenie chroniło przewód przed przeciążeniem. Kluczową wielkością jest obciążalność długotrwała Iz, czyli maksymalny prąd, który może płynąć w sposób ciągły bez przekroczenia dopuszczalnej temperatury żył/izolacji w danych warunkach ułożenia.
W zadaniu trzeba:
- Ustalić właściwą kolumnę i wiersz tabeli: przekrój 1,5 mm2, sposób ułożenia B2, obwód jednofazowy = 2 jednocześnie obciążone żyły (faza i neutralny).
- Odczytać z tabeli wartość Iz = 17,5 A dla 1,5 mm2, B2, 2 żyły.
- Zastosować zasadę doboru: prąd znamionowy wyłącznika In musi spełniać In ≤ Iz. Ponieważ pytanie wymaga "największego" In, wybieramy maksymalną wartość, która nadal nie przekracza Iz.
Dla Iz = 17,5 A największy typowy stopień wyłącznika spełniający warunek to B16, bo 16 A ≤ 17,5 A.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- B20 – 20 A przekracza Iz=17,5 A, więc przewód nie byłby właściwie zabezpieczony przed przeciążeniem.
- B6 – spełnia warunek In ≤ Iz, ale nie jest "największym" dopuszczalnym prądem znamionowym; byłby zbyt mały w kontekście pytania.
- C6 – analogicznie nie jest "największy", a dodatkowo litera C oznacza inną charakterystykę wyzwalania niż B; sama zmiana charakterystyki nie rozwiązuje kryterium "największego In" wynikającego z Iz.
W praktyce częstym błędem jest dobieranie zabezpieczenia "na pamięć" (np. kierowanie się typowymi skojarzeniami), zamiast odczytu Iz z tabeli dla konkretnego sposobu ułożenia i liczby żył obciążonych. W tym zadaniu tabela jest rozstrzygająca.
