System cook-freeze to organizacja produkcji, w której potrawy po obróbce cieplnej są szybko schładzane, następnie zamrażane (zwykle w celu możliwie szybkiego przejścia przez zakres temperatur sprzyjających rozwojowi drobnoustrojów), a później przechowywane w magazynie mroźniczym do momentu regeneracji i wydania.
W takim systemie kluczowe są dwa cele: bezpieczeństwo (kontrola temperatury, zapobieganie wtórnemu zakażeniu, identyfikowalność) oraz jakość (smak, konsystencja, ograniczenie wysychania i tzw. oparzeliny mrozowej). Dlatego w praktyce technologicznej stosuje się określony maksymalny czas magazynowania dla potraw przygotowanych metodą cook-freeze. W tym pytaniu jako wartość maksymalną przyjęto 3 miesiące.
Odpowiedzi "2 miesiące", "4 miesiące" i "6 miesięcy" są niezgodne z przyjętym w pytaniu limitem maksymalnym. Zaniżenie czasu (2 miesiące) bywa skutkiem mylenia wewnętrznych harmonogramów rotacji zapasów z wartością graniczną, a zawyżenie (4 lub 6 miesięcy) wynika często z intuicyjnego założenia, że mrożenie pozwala magazynować potrawy "bardzo długo" bez pogorszenia jakości.
Na egzaminie warto pamiętać, że cook-freeze odróżnia się od cook-chill przede wszystkim zamrażaniem (a nie tylko chłodzeniem), ale nadal wymaga kontroli: temperatury, szczelności opakowania, datowania partii oraz zasad FEFO/FIFO. To właśnie te elementy uzasadniają stosowanie limitów czasowych magazynowania.
