Skażona chemicznie lub biologicznie odzież robocza oraz środki ochrony indywidualnej (ŚOI) stanowią źródło wtórnego narażenia. Podczas prania, odpylania czy odkażania może dojść do uwolnienia czynnika niebezpiecznego (np. aerozolu, pyłu, oparów lub materiału biologicznego) i przeniesienia go na skórę, drogi oddechowe, do domu lub na inne osoby. Dlatego takie czynności powinny być organizowane w sposób zapewniający odpowiednie warunki techniczne, środki i nadzór, a nie przerzucane na pracownika jako zadanie "do wykonania samodzielnie".
Odpowiedź "niedopuszczalne." jest właściwa, bo sama zgoda pracownika, jego deklaracja ostrożności ani wypłata pieniędzy nie usuwają zagrożenia oraz nie zastępują wymaganego poziomu zabezpieczeń organizacyjnych i technicznych.
- "możliwe za wynagrodzeniem, jeśli pracownik zadeklaruje, że zachowa szczególną ostrożność." – to typowy błąd: ostrożność nie jest środkiem ochronnym równoważnym procedurom dekontaminacji i kontroli narażenia. Deklaracja nie gwarantuje właściwego doboru technologii ani bezpiecznego unieszkodliwienia zanieczyszczeń.
- "możliwe po dostarczeniu mu przez pracodawcę odpowiednich środków piorących i odkażających." – same preparaty nie zapewniają bezpiecznego procesu. Kluczowe są także warunki wykonywania (izolacja, wentylacja, utylizacja odpadów, kontrola skuteczności) i minimalizacja narażenia osób postronnych.
- "możliwe, pod warunkiem wypłacenia przez pracodawcę ekwiwalentu pieniężnego…" – ekwiwalent dotyczy co do zasady rekompensaty kosztów w sytuacjach dopuszczalnych, ale nie "legalizuje" powierzania pracownikowi czynności stwarzających dodatkowe ryzyko przy skażeniu chemicznym/biologicznym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "skażenie chemiczne lub biologiczne", należy myśleć o dekontaminacji jako procesie wymagającym kontroli i ograniczania narażenia. Odpowiedzi odwołujące się do zgody pracownika lub ekwiwalentu często są pułapką.
