Aby ustalić podstawę wymiaru wynagrodzenia chorobowego, standardowo przyjmuje się przeciętne miesięczne wynagrodzenie z okresu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. W tym zadaniu wskazano, że tabela zawiera już kwoty wynagrodzenia brutto pomniejszonego o składki na ubezpieczenia społeczne, więc nie należy ponownie wykonywać tego pomniejszenia.
Następnie oblicza się średnią z tych 12 wartości (zwykle: suma wartości z 12 miesięcy podzielona przez 12). Otrzymana kwota stanowi podstawę, od której liczy się wynagrodzenie chorobowe za dni niezdolności do pracy.
W przypadku niezdolności do pracy przypadającej w okresie ciąży obowiązuje szczególna zasada: świadczenie przysługuje w wyższym procencie (100%) w porównaniu do typowych przypadków choroby. To jednak nie zmienia sposobu wyznaczenia samej podstawy – nadal kluczowa jest prawidłowo policzona średnia z 12 miesięcy.
- 1 850,00 zł – jest poprawne, bo odpowiada wyliczonej przeciętnej miesięcznej z danych w tabeli, która jest podstawą wymiaru.
- 1 600,00 zł – typowy błąd wynika z przyjęcia zbyt małej średniej (np. pominięcie części miesięcy lub błędne zaokrąglenie).
- 2 000,00 zł – może wynikać z potraktowania wybranych miesięcy jako reprezentatywnych albo użycia kwoty z jednego miesiąca zamiast średniej.
- 2 100,00 zł – często jest skutkiem błędnego założenia, że należy coś "dodać" (np. składniki, które nie zostały przewidziane w danych) albo omyłki rachunkowej przy sumowaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści jest informacja, że kwoty są już "pomniejszone o składki społeczne", to w obliczeniach nie powtarzaj potrąceń. Skup się na poprawnym okresie (12 miesięcy) i średniej.
