Wynagrodzenie za czas choroby (wynagrodzenie chorobowe) oblicza się z podstawy wymiaru ustalonej z wynagrodzeń z okresu poprzedzającego miesiąc choroby. Gdy zatrudnienie trwa krócej niż 12 miesięcy, do podstawy przyjmuje się wynagrodzenie z pełnych miesięcy kalendarzowych ubezpieczenia poprzedzających miesiąc zachorowania. W tym zadaniu choroba przypada w maju, a zatrudnienie rozpoczęło się 01.02.2017 r., więc pełnymi miesiącami są: luty, marzec i kwiecień.
Z tabeli wynika, że "wynagrodzenie brutto pomniejszone o składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracownika" wynosi w każdym z tych miesięcy 3 200,00 zł. Oznacza to, że kwota jest już przygotowana do liczenia podstawy (nie należy jej ponownie pomniejszać o składki, bo spowodowałoby to zaniżenie świadczenia).
Kolejne kroki są standardowe:
- Średnia miesięczna podstawa: skoro wszystkie trzy miesiące mają tę samą wartość, średnia wynosi 3 200,00 zł.
- Stawka dzienna: podstawę dzieli się przez 30 (to zasada stosowana w tych obliczeniach, niezależnie od liczby dni w miesiącu). Zatem: 3 200,00 / 30 = 106,666..., czyli 106,67 zł po zaokrągleniu.
- Wynagrodzenie chorobowe: w typowej chorobie przysługuje 80% podstawy. Za 10 dni: 106,67 × 0,80 × 10 = 853,36? Uwaga na precyzję: 106,666... × 0,8 × 10 = 853,333..., co po zaokrągleniu daje 853,33 zł.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 736,30 zł zwykle wynika z błędu polegającego na dodatkowym, nieuprawnionym pomniejszeniu podstawy albo zastosowaniu innego dzielnika.
- 1 066,67 zł odpowiadałoby 100% stawki dziennej za 10 dni (bez zastosowania 80%), co nie jest właściwe dla zwykłej choroby.
- 1 238,51 zł może wynikać z przyjęcia złej podstawy (np. błędnego wliczenia innych składników lub złego sposobu uśredniania), ewentualnie z podziału przez inną liczbę dni i/lub pomylenia procentu.
Na egzaminie warto zapamiętać trzy "kotwice": pełne miesiące przy krótkim zatrudnieniu, dzielnik 30 dla stawki dziennej oraz właściwy procent 80% (chyba że zadanie wyraźnie wskazuje wyjątek).
