Właściwe uzupełnienie polecenia "M.f." wynika z tego, jaką postać leku tworzy podany skład. W recepcie znajdują się: Paraffinum liquidum (ciecz olejowa), Aqua (ciecz wodna) oraz Gummi arabici, czyli substancja ułatwiająca trwałe połączenie faz.
Emulsja (emulsio) to układ dwufazowy ciecz–ciecz, w którym jedna ciecz jest zdyspergowana w drugiej w postaci drobnych kropelek. Ponieważ parafina i woda nie mieszają się samorzutnie, do otrzymania stabilnego układu potrzebny jest emulgator obniżający napięcie międzyfazowe i stabilizujący krople. W tej recepcie taką rolę pełni guma arabska.
Dlatego prawidłowe polecenie technologiczne to "Misce, fiat emulsio" – "zmieszaj, niech powstanie emulsja".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "solutio" (roztwór) oznacza układ jednofazowy, w którym składniki są całkowicie rozpuszczone. Tu mamy dwie niemieszające się ciecze, więc nie jest to roztwór.
- "suspensio" (zawiesina) dotyczy rozproszenia ciała stałego w cieczy. W przedstawionym składzie nie ma substancji stałej stanowiącej fazę rozproszoną, lecz układ ciecz–ciecz.
- "linimentum" (mazidło) odnosi się do rodzaju preparatu przeznaczonego zwykle do stosowania zewnętrznego i nie stanowi tu najlepszego określenia fizykochemicznej postaci wynikającej z recepty. W tej sytuacji kluczowe jest wskazanie, że ma powstać emulsja.
W praktyce aptecznej poprawne rozpoznanie postaci leku podpowiada także technikę wykonania: przygotowanie emulsji wymaga właściwego emulgowania (np. wstępnego połączenia faz z udziałem emulgatora), aby uniknąć rozwarstwienia i zapewnić jednorodność preparatu.
