W opisanej sytuacji uczestnik jest praworęczny i ma opatrunek gipsowy na palcu prawej ręki, co czasowo ogranicza sprawność dominującej kończyny. Aby mimo takiej przeszkody osiągać zaplanowane efekty terapii zajęciowej, indywidualny plan powinien mieć cechę elastyczności.
Elastyczność oznacza, że plan nie jest "sztywną listą zadań", ale narzędziem, które można dostosowywać do aktualnych możliwości: zmienić rodzaj aktywności rękodzielniczej, zastosować inne narzędzia, zmodyfikować chwyt, przenieść akcent na ćwiczenia jednoręczne, czynności wspomagające lub zadania rozwijające inne obszary funkcjonowania (np. koordynację wzrokowo-ruchową, planowanie czynności, koncentrację), o ile nadal prowadzą do celu terapeutycznego.
Odpowiedź "Celowość" jest ważną cechą pracy terapeutycznej, ale sama w sobie nie rozwiązuje problemu ograniczenia sprawności. Można mieć dobrze dobrany cel, a mimo to nie osiągać postępów, jeśli plan nie przewiduje możliwości zmiany sposobu działania przy zmianie stanu uczestnika.
"Terminowość" dotyczy realizacji działań w czasie, jednak presja harmonogramu nie jest kluczowa przy nagłej przeszkodzie funkcjonalnej. W praktyce to właśnie możliwość zmiany działań (a czasem i etapów) pozwala utrzymać sens terapii, zamiast "trzymać się terminu" kosztem jakości i bezpieczeństwa.
"Komunikatywność" odnosi się przede wszystkim do jasności przekazu (np. instrukcji, informacji zwrotnej), a nie do właściwości planu umożliwiającej dostosowanie programu. Komunikacja pomaga w realizacji terapii, ale nie zastępuje mechanizmu modyfikacji planu w odpowiedzi na ograniczenia ruchowe.
Na egzaminie warto kojarzyć: gdy w treści pojawia się nagła zmiana stanu, ograniczenie, uraz lub nowe warunki — najczęściej testowana jest umiejętność adaptacji, czyli elastyczności planu.
