W zadaniu podano stały wskaźnik zużycia surowca: na wytworzenie 1 tony przecieru potrzeba 1,5 tony świeżych pomidorów. Oznacza to zależność wprost proporcjonalną – gdy produkcja rośnie np. 12 razy, to zużycie surowca również rośnie 12 razy.
Wykonujemy więc proste przeliczenie:
- zużycie na 1 t produktu: 1,5 t pomidorów,
- planowana produkcja: 12 t przecieru.
Obliczenie:
12 × 1,5 = 18
Zatem potrzeba 18 ton świeżych pomidorów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 16 ton – odpowiadałoby wskaźnikowi ok. 1,33 t surowca na 1 t produktu, czyli innemu niż podany w treści; to typowy skutek "szacowania" zamiast obliczenia.
- 14 ton – byłoby jeszcze niższym zużyciem (ok. 1,17 t/t), co przeczy danym zadania; często wynika z pomylenia działań lub nieuwagi przy mnożeniu liczb dziesiętnych.
- 20 ton – odpowiadałoby wskaźnikowi ok. 1,67 t/t; błąd może wynikać z zaokrąglania 1,5 w górę do 2 albo z błędnego założenia "zapasów" mimo braku takiej informacji w treści.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o zużyciu surowca zawsze sprawdź, czy relacja jest "na 1 jednostkę produktu". Jeśli tak, najczęściej stosujesz mnożenie: (wielkość produkcji) × (zużycie na 1 jednostkę).
