Rekultywacja terenów po eksploatacji odkrywkowej jest zwykle ujmowana jako proces etapowy. W praktyce szkolnej i zawodowej często rozróżnia się co najmniej:
- rekultywację techniczną – obejmującą roboty ziemne i inżynieryjne, które mają ukształtować teren, zapewnić jego stateczność, odwodnienie oraz przygotować podłoże do dalszego użytkowania,
- rekultywację biologiczną – obejmującą działania przyrodnicze, takie jak wprowadzenie roślinności, poprawa właściwości gleby czy zabiegi agrotechniczne.
"Profilowanie skarp przy użyciu materiału ze zwałowiska" polega na przemieszczaniu i rozplantowaniu mas ziemnych/skalnych tak, aby skarpa miała właściwy kształt i parametry użytkowe. Jest to więc typowa czynność z zakresu rekultywacji technicznej, ponieważ dotyczy formowania rzeźby terenu i warunków geotechnicznych, a nie wprowadzania życia biologicznego.
Odpowiedź "rekultywacji biologicznej" jest błędna, bo etap biologiczny dotyczy głównie roślin i gleby (np. obsiewu, nasadzeń, zabiegów agrotechnicznych), a nie zasadniczego kształtowania skarp z materiału zwałowego. Odpowiedź "rekultywacji przygotowawczej" bywa używana potocznie na określenie prac wstępnych, ale w takim ujęciu profilowanie skarp jest elementem prac technicznych, stanowiących formalne przygotowanie terenu. Odpowiedź "rekultywacji szczegółowej" nie jest standardowym, powszechnie rozpoznawalnym etapem w podstawowym podziale, więc łatwo tu o wybór na podstawie brzmienia zamiast sensu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawiają się słowa typu profilowanie, niwelacja, formowanie, skarpa, zwałowisko, to najczęściej chodzi o etap techniczny. Jeśli mowa o humusie, obsiewie, nasadzeniach, zabiegach agrotechnicznych – wtedy o etap biologiczny.
