Monitoring zagrożonych gatunków roślin ma przede wszystkim charakter diagnostyczny i prognostyczny. Zbierane dane (np. o liczebności osobników, kondycji, sukcesie rozmnażania, jakości siedliska, presjach) służą temu, aby określić, co zagraża populacji teraz oraz jakie ryzyka mogą pojawić się w przyszłości. Taka ocena jest potrzebna do podejmowania decyzji: czy konieczna jest ochrona czynna, ograniczenie presji człowieka, poprawa warunków siedliskowych albo zmiana sposobu użytkowania terenu.
Odpowiedź "wskazanie miejsc występowania gatunków zagrożonych" opisuje element, który może pojawić się w monitoringu, ale jest bliższy inwentaryzacji (ustaleniu, gdzie gatunek występuje). Samo wskazanie lokalizacji nie daje jeszcze informacji o przyczynach spadku liczebności ani o tym, czy sytuacja się poprawia czy pogarsza.
Odpowiedź "oszacowanie ilości gatunków roślin zagrożonych" dotyczy raczej podsumowania na poziomie listy gatunków (ile gatunków jest zagrożonych w danym obszarze/regionie). Monitoring zwykle skupia się na wybranych gatunkach i parametrach ich stanu, a nie na prostym zliczeniu "ile jest gatunków zagrożonych" jako celu samego w sobie.
Odpowiedź "kontrolę organów informujących o stanie gatunków zagrożonych" nie opisuje celu monitoringu przyrodniczego. Monitoring jest narzędziem naukowo-praktycznym do oceny stanu i zagrożeń, a nie mechanizmem nadzoru nad instytucjami.
Na egzaminie warto pamiętać: inwentaryzacja odpowiada na pytanie "gdzie i co jest", a monitoring odpowiada na pytania "w jakim stanie jest, jak się zmienia i dlaczego, oraz co może się stać, jeśli presje nie ustąpią".
