W zadaniu występuje zobowiązanie w walucie obcej (zakup materiałów od dostawcy zagranicznego z odroczonym terminem płatności). Kluczowe są dwa momenty wyceny w PLN: dzień ujęcia transakcji (zakupu) oraz dzień zapłaty.
Krok 1: Ujęcie zobowiązania w dniu zakupu
Wartość faktury w EUR przelicza się na PLN kursem z dnia zakupu:
500 EUR × 4,20 zł/EUR = 2 100 zł.
To jest wartość zobowiązania wykazana w księgach na moment powstania rozrachunku.
Krok 2: Zapłata zobowiązania w dniu płatności
Zapłata następuje, gdy kurs wynosi 4,00 zł/EUR, więc wypływ środków (w ujęciu PLN) to:
500 EUR × 4,00 zł/EUR = 2 000 zł.
Krok 3: Ustalenie różnicy kursowej
Porównujemy wartość zobowiązania ujętą wcześniej (2 100 zł) z wartością zapłaty (2 000 zł). Ponieważ do spłaty potrzeba mniej PLN niż wynikało z pierwotnej wyceny zobowiązania, jednostka osiąga korzystny efekt kursowy:
2 100 zł − 2 000 zł = 100 zł.
To jest dodatnia różnica kursowa.
Ujęcie na kontach wynikowych
Dodatnie różnice kursowe standardowo ujmuje się jako przychody finansowe, ponieważ zwiększają wynik finansowy (to "zysk" na zmianie kursu przy spłacie zobowiązania).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wariant z ujemną różnicą kursową 100 zł odwraca znak: ujemna różnica przy zobowiązaniu wystąpiłaby typowo wtedy, gdy kurs w dniu zapłaty byłby wyższy niż w dniu ujęcia (spłata kosztowałaby więcej PLN).
- Wariant z kwotą 1 000 zł wynika z błędu rachunkowego (nieprawidłowego przeliczenia 500 EUR lub mylnego odjęcia wartości).
- Wariant z ujemną różnicą 1 000 zł łączy dwa błędy naraz: i złą kwotę, i zły znak, a dodatkowo wskazuje przychody przy ujemnej różnicy, co jest niespójne z logiką klasyfikacji wynikowej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zobowiązaniu spadek kursu między dniem ujęcia a dniem zapłaty zwykle oznacza efekt korzystny (dodatnia różnica), a wzrost kursu – niekorzystny (ujemna różnica).
