To zadanie jest typowym przykładem planowania zapotrzebowania materiałowego na komponenty na podstawie struktury wyrobu (BOM) oraz danych o stanie magazynowym wyrobów gotowych.
1) Ustalenie, ile parasoli trzeba realnie wytworzyć (produkcja netto)
Sklep zamówił 3 500 parasoli. W magazynie producenta jest 500 parasoli, ale 100 sztuk stanowi zapas zabezpieczający, którego nie powinno się "zużywać" do bieżącej realizacji zamówień. Oznacza to, że do dyspozycji na realizację zamówienia jest tylko 500 − 100 = 400 sztuk.
Zatem liczba parasoli, które trzeba wytworzyć, wynosi:
3 500 − 400 = 3 100 szt.
2) Przeliczenie komponentu na wyrób gotowy na podstawie struktury
Ze struktury wyrobu gotowego należy odczytać, ile sprężyn przypada na 1 parasol. W tym zadaniu jest to 3 sprężyny na 1 parasol.
3) Obliczenie minimalnego zapotrzebowania na sprężyny
Minimalna liczba sprężyn do zamówienia, aby wykonać 3 100 parasoli, to:
3 100 × 3 = 9 300 szt.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 8 800 szt. – taki wynik pojawia się, gdy błędnie potraktuje się cały stan 500 szt. jako dostępny (3 500 − 500 = 3 000) i pomnoży przez 3 (3 000 × 3 = 9 000), albo gdy pomyli się współczynnik ze struktury. Nie uwzględnia poprawnie zapasu zabezpieczającego i/lub liczby sprężyn na parasol.
- 8 200 szt. – sugeruje dodatkowy błąd rachunkowy (np. mylenie 3 100 z inną wartością) albo odczyt niewłaściwego elementu w strukturze. Nie wynika z poprawnej procedury netto → BOM.
- 10 000 szt. – "okrągła" liczba, typowa dla strzału. Żeby ją uzyskać, trzeba przyjąć inne (niezgodne z danymi) założenia, np. użycie zapasu zabezpieczającego lub innej liczby sprężyn na parasol.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozdziel krok "ile wyrobów muszę wytworzyć" (netto, po odjęciu tylko zapasu dostępnego) od kroku "ile komponentów na wyrób" (odczyt z BOM). Najczęstsza pułapka to odjęcie całego stanu bez pozostawienia zapasu bezpieczeństwa.
