Krzywa kalibracyjna opisuje zależność między wartością odniesienia (np. podaną przez wzorzec) a wskazaniem przyrządu. Zakres roboczy to taki obszar pracy, w którym przyrząd zachowuje parametry umożliwiające wiarygodny pomiar.
Najczęściej za najbardziej użyteczny uznaje się zakres prostoliniowy (liniowy fragment charakterystyki). W tym przedziale zmiana wielkości mierzonej powoduje proporcjonalną zmianę wskazania, dzięki czemu:
- łatwiej wyznaczyć współczynnik przeliczeniowy (nachylenie prostej),
- mniejszy jest wpływ nieliniowości na błąd wskazań,
- łatwiej kontrolować odchylenia i prowadzić korekcje w systemach automatyki.
Odpowiedź "W zakresie dynamicznym." jest myląca, bo zakres dynamiczny odnosi się zwykle do zdolności śledzenia zmian w czasie (dynamiki odpowiedzi), a nie do liniowości statycznej charakterystyki kalibracyjnej. Odpowiedzi odwołujące się do "pomniejszania o zakres prostoliniowy" są nielogiczne w kontekście celu kalibracji: wykluczają obszar, w którym przyrząd działa najstabilniej i najłatwiej go opisać modelem liniowym.
W praktyce przemysłu chemicznego praca czujników i przetworników poza zakresem liniowym zwiększa ryzyko błędów sterowania (np. zła interpretacja sygnału w pętli regulacji) oraz utrudnia ocenę odchyleń procesu. Dlatego, o ile specyfikacja nie wskazuje inaczej, pomiary planuje się tak, by typowe wartości procesu mieściły się w prostoliniowym fragmencie charakterystyki.
