W analizie gazowej często stosuje się elementy, które mają usunąć określony składnik z mieszaniny gazów albo zebrać go do dalszego oznaczenia. Jednym z podstawowych urządzeń do takiego celu jest płuczka (płuczka gazowa), czyli naczynie, w którym gaz jest kierowany do kontaktu z cieczą.
Istota działania płuczki polega na tym, że strumień gazu jest przepuszczany przez roztwór (lub intensywnie z nim kontaktowany), a wybrany składnik przechodzi z fazy gazowej do ciekłej. Jest to typowy przykład absorpcji w cieczy (czasem wspomaganej reakcją chemiczną w roztworze), dzięki czemu można oczyścić gaz z przeszkadzających domieszek lub ilościowo wychwycić analit.
Odpowiedź "płuczka." jest więc właściwa, jeżeli na rysunku widoczne jest naczynie przeznaczone do kontaktu gaz–ciecz (zwykle z elementem doprowadzającym gaz do cieczy i odprowadzeniem gazu po "przemyciu").
Pozostałe propozycje są mylące z następujących powodów:
- "filtr." – filtr służy przede wszystkim do mechanicznego zatrzymywania cząstek stałych lub aerozoli. Nie jest typowym urządzeniem do pochłaniania składników gazu w cieczy.
- "adsorber." – adsorber kojarzy się z procesem adsorpcji, czyli wiązania cząsteczek na powierzchni materiału stałego (np. węglowego, tlenkowego). To inny mechanizm niż "przemywanie" gazu cieczą.
- "sorber." – to określenie bywa używane ogólnie dla materiałów/urządzeń sorpcyjnych, ale w typowej klasyfikacji aparatury laboratoryjnej nie jest tak jednoznaczne jak płuczka i częściej sugeruje sorpcję na złożu, a nie aparat do absorpcji w roztworze.
Na egzaminie warto kierować się mechanizmem rozdziału: jeśli kluczowy jest kontakt gazu z cieczą pochłaniającą, najbardziej pasuje płuczka. Jeśli dominują materiały stałe i złoża – wtedy wchodzą w grę adsorbery/sorbery. Jeśli chodzi o cząstki stałe – filtr.
