Materiał neutralizujący kwas powinien zachowywać się zasadowo lub zawierać składnik, który reaguje z kwasem, prowadząc do spadku kwasowości. W praktyce laboratoryjnej do neutralizacji rozlanych kwasów często stosuje się węglany, ponieważ reagują z kwasami tworząc sól, wodę oraz wydzielając CO2.
Dolomit (CaCO3•MgCO3) jest mieszaniną węglanu wapnia i węglanu magnezu. Oba te węglany reagują z kwasem octowym, dając odpowiednie octany (wapnia i magnezu). Dzięki temu dolomit spełnia rolę neutralizatora wskazywanego w procedurach usuwania skażenia: po posypaniu rozlanej cieczy reakcja postępuje, a produkt można zebrać do pojemnika odpadowego (z zachowaniem wentylacji ze względu na CO2).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- CaSO4 (siarczan wapnia, gips) to sól, która nie ma charakteru zasadowego i nie jest typowym reagentem do zobojętniania kwasów; nie zapewnia reakcji neutralizacji jak węglany.
- (NH4)2SO4 (siarczan amonu) jest solą, która w roztworze może wykazywać odczyn lekko kwaśny, więc nie jest neutralizatorem kwasu; nie dostarcza anionu węglanowego ani zasadowego składnika do zobojętniania.
- NaCl (chlorek sodu) to sól obojętna, nie reaguje z kwasem octowym w sposób prowadzący do neutralizacji, więc nie nadaje się do tego celu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wśród opcji widzisz węglan (z fragmentem CO3), to jest to silna przesłanka, że właśnie on będzie neutralizatorem kwasów. Z kolei chlorki i większość siarczanów to zwykle sole "obojętne" z punktu widzenia neutralizacji.
