W języku listy instrukcji IL (Instruction List) logika jest budowana krok po kroku na tzw. akumulatorze (bieżącej wartości logicznej). Dlatego, aby rozpoznać funkcję realizowaną przez fragment programu, trzeba prześledzić znaczenie każdej instrukcji.
Najpierw instrukcja LD (Load) ładuje do akumulatora wartość wejścia X1. Następnie instrukcja OR wykonuje alternatywę logiczną między aktualną zawartością akumulatora a operandem X2. Oznacza to, że po tej linii w akumulatorze jest prawda, gdy co najmniej jedno z wejść (X1 lub X2) jest prawdziwe. Na końcu instrukcja ST (Store) zapisuje obliczoną wartość z akumulatora do zmiennej wyjściowej Y1. Całość daje zależność: Y1 = X1 OR X2.
Odpowiedź "NOR" byłaby poprawna tylko wtedy, gdyby po operacji OR nastąpiła negacja (np. instrukcja NOT albo użycie wariantu z negacją typu ORN, zależnie od dialektu IL). W pokazanym fragmencie nie ma żadnego elementu negującego, więc nie jest to NOR.
Odpowiedź "AND" jest błędna, bo koniunkcja wymagałaby instrukcji AND zamiast OR. W AND wynik jest prawdziwy dopiero wtedy, gdy oba wejścia są prawdziwe.
Odpowiedź "NAND" również jest błędna: NAND to zanegowane AND, a więc wymagałaby jednocześnie koniunkcji oraz negacji. Ponieważ widzimy OR bez negacji, nie może to być NAND.
Wskazówka egzaminacyjna: w IL najpierw identyfikuj instrukcję logiczną (OR/AND), a dopiero potem sprawdzaj, czy występuje negacja (NOT lub wariant z N). To najszybciej odróżnia OR od NOR oraz AND od NAND.
