Klasy ochronności urządzeń elektrycznych opisują, w jaki sposób urządzenie zapewnia ochronę przed porażeniem w warunkach uszkodzenia (ochrona przy uszkodzeniu) oraz jakie wymagania wynikają z konstrukcji i sposobu przyłączenia.
Odpowiedź "I klasy ochronności." jest właściwa dla urządzeń, w których zastosowano podstawową izolację, a dodatkowym środkiem bezpieczeństwa jest połączenie części przewodzących dostępnych z przewodem ochronnym (PE). W praktyce oznacza to, że urządzenie ma zacisk/żyłę ochronną i wymaga podłączenia do instalacji z przewodem ochronnym. Takie rozwiązanie jest typowe np. dla wielu urządzeń w metalowych obudowach, spotykanych w mechatronice i automatyce.
- "III klasy ochronności." dotyczy urządzeń zasilanych bezpiecznym napięciem bardzo niskim (SELV/PELV w ujęciu ogólnym), gdzie ryzyko porażenia ogranicza się przez niskie napięcie i separację od wyższych napięć. Nie jest to to samo co urządzenie z przewodem PE.
- "II klasy ochronności." odnosi się do urządzeń, w których ochrona jest zapewniana przez podwójną lub wzmocnioną izolację, a więc zwykle bez konieczności stosowania przewodu ochronnego. Częsty błąd polega na utożsamianiu "bezpieczne" wyłącznie z II klasą, mimo że I klasa jest bezpieczna pod warunkiem poprawnego podłączenia PE.
- "I i II klasy ochronności." jest odpowiedzią niepoprawną, bo klasy ochronności są w tym ujęciu rozłączne: urządzenie projektuje się i oznacza jako należące do jednej określonej klasy, a nie jednocześnie do dwóch.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli symbol na urządzeniu wskazuje na konieczność stosowania przewodu ochronnego (PE) lub obecność zacisku ochronnego, najczęściej łączy się to z I klasą ochronności. Jeśli symbol informuje o podwójnej izolacji, wiąże się to z II klasą, a jeśli o zasilaniu napięciem bezpiecznym – z III klasą.
