Wskaźnik płynności bieżącej (często nazywany current ratio) służy do oceny, czy przedsiębiorstwo ma wystarczające aktywa obrotowe, aby pokryć zobowiązania krótkoterminowe. Intuicyjnie: pokazuje "ile razy" firma może spłacić długi wymagane w krótkim terminie, wykorzystując majątek obrotowy.
W wielu materiałach dydaktycznych jako orientacyjny, pożądany poziom wskazuje się przedział między 1 a 2. Taka wartość sugeruje, że firma ma co najmniej tyle aktywów obrotowych, ile wynoszą jej bieżące zobowiązania, a jednocześnie nie utrzymuje nadmiernie wysokich zapasów, gotówki lub należności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są problematyczne?
- "Poniżej 1" zwykle oznacza podwyższone ryzyko utraty płynności: aktywa obrotowe nie wystarczają na pokrycie zobowiązań krótkoterminowych, więc firma może być zmuszona do opóźnień w płatnościach, zaciągania finansowania lub szybkiej wyprzedaży aktywów.
- "Powyżej 2" nie musi być korzystne: może wskazywać na nadpłynność, czyli zbyt duże zamrożenie środków w zapasach, należnościach lub gotówce, co obniża efektywność wykorzystania kapitału i może pogarszać rentowność.
- "Powyżej 3" tym bardziej bywa sygnałem, że kapitał obrotowy jest utrzymywany zbyt wysoko względem potrzeb (chyba że specyfika branży to uzasadnia). W analizie finansowej wysoka płynność nie jest automatycznie "optymalna".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada sformułowanie "optymalna/prawidłowa" płynność w ujęciu ogólnym, najczęściej chodzi o typowy przedział 1–2, ale w praktyce zawsze warto pamiętać o wpływie branży, sezonowości i polityki kredytu kupieckiego.
