Różnice inwentaryzacyjne ustala się przez porównanie wartości (stanu) księgowej, czyli wynikającej z ewidencji, z wartością (stanem) rzeczywistą, ustaloną w toku inwentaryzacji (np. spisu z natury). Kluczowe jest rozpoznanie kierunku odchylenia:
- Nadwyżka inwentaryzacyjna – gdy stan/wartość rzeczywista jest wyższa niż księgowa (w praktyce: "jest więcej niż wynika z ksiąg").
- Niedobór inwentaryzacyjny – gdy stan/wartość rzeczywista jest niższa niż księgowa (w praktyce: "jest mniej niż wynika z ksiąg").
- Brak różnicy – gdy wartości są równe.
Analiza tabeli:
- Składnik A: wartość księgowa 10 000, wartość rzeczywista 12 000. Ponieważ 12 000 jest większe od 10 000, mamy nadwyżkę.
- Składnik B: wartość księgowa 20 000, wartość rzeczywista 18 000. Ponieważ 18 000 jest mniejsze od 20 000, mamy niedobór.
- Składnik C: wartość księgowa 15 000, wartość rzeczywista 15 000. Wartości są równe, więc występuje brak różnicy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Każda z nich odwraca co najmniej jeden kierunek porównania (np. nazywa nadwyżką sytuację, gdy wartość rzeczywista spadła względem księgowej). Typowy błąd na egzaminie to pomylenie kolumn albo automatyczne przypisanie "nadwyżki" do pozycji o większej liczbie bez sprawdzenia, czy większa jest wartość rzeczywista czy księgowa.
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj zawsze schematem rzeczywista vs księgowa i dopiero potem wybierz etykietę: "więcej" = nadwyżka, "mniej" = niedobór, "równo" = brak różnicy.