W systemie ISO stosuje się kod literowo-liczbowy do zapisu tolerancji wymiarów. Litera określa położenie pola tolerancji względem wymiaru nominalnego (np. H dla otworu), a liczba oznacza klasę dokładności IT (np. 7). Analogicznie dla wałów używa się liter małych (np. g) oraz klasy IT (np. 6).
W praktyce konstrukcyjnej i technologicznej bardzo często spotyka się zapis zestawiony dla dwóch elementów współpracujących, np. H7/g6. Taki zapis informuje, że otwór ma tolerancję H7, a wał ma tolerancję g6, co pozwala uzyskać określony charakter połączenia (luzowe/przejściowe/wciskowe zależnie od kombinacji stref).
Dlatego H7/g6 jest poprawnym przykładem zapisu tolerancji stosowanego do opisu wymagań wymiarowych dla współpracującej pary elementów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście tego pytania?
- H7 – opisuje tolerancję pojedynczego wymiaru (typowo otworu), ale nie pokazuje pary współpracującej; w pytaniu chodzi o przykład zapisu tolerancji w typowej notacji do doboru otwór–wał.
- g6 – analogicznie, jest to tolerancja pojedynczego wymiaru (typowo wału), bez zestawienia z tolerancją otworu.
- H7/h6 – również jest zapisem zestawionym dla pary, ale w tym zestawie odpowiedzi tylko jedna opcja ma zostać uznana za właściwą; w praktyce takie kombinacje interpretuje się jako dobór tolerancji dla otworu i wału, a pytanie wymaga wskazania konkretnego przykładu zgodnego z kluczem.
Na egzaminie warto pamiętać: duża litera zwykle dotyczy otworu, mała litera wału, a liczba oznacza klasę IT. Zapis z ukośnikiem to najczęściej zestawienie tolerancji dla pary elementów.
