W metalurgii proszków kluczowe jest to, jaki produkt ma powstać: metal lity (wlewki, odlewy) czy proszek metaliczny do spiekania i dalszych operacji. Dla części metali, zwłaszcza tych o wysokiej temperaturze topnienia i typowo występujących w postaci trwałych tlenków, przemysłowo bardzo często stosuje się drogę: ruda → koncentrat → tlenek → redukcja do metalu w postaci proszku.
Odpowiedź "wolframu" jest właściwa, ponieważ wolfram w praktyce przemysłowej bywa otrzymywany z tlenków (uzyskanych z rud wolframu) przez redukcję, co sprzyja uzyskaniu produktu w formie proszku. Taki proszek jest następnie wykorzystywany m.in. w spiekaniu oraz do wytwarzania materiałów na bazie wolframu.
Pozostałe odpowiedzi są nietrafne z typowego punktu widzenia technologii proszków:
- "magnezu" – ten metal jest zwykle kojarzony z innymi drogami otrzymywania (często procesami elektrolitycznymi), a nie z podstawową przemysłową redukcją rud nastawioną na proszek.
- "cyny" – w hutnictwie cyny celem bywa metal lity, a nie proszek jako produkt podstawowy; proszki cyny uzyskuje się innymi metodami w zależności od zastosowania.
- "aluminium" – aluminium jest klasycznie kojarzone z procesami elektrolitycznymi z tlenku, a nie z bezpośrednią redukcją rud prowadzącą do proszku jako podstawowego wyrobu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się metale trudno topliwe lub typowo "tlenkowe", rozważ, czy wytwarzanie proszku nie odbywa się właśnie przez redukcję tlenków pochodzących z przeróbki rud.
