W regułach dostawy kluczowe jest ustalenie, kto organizuje transport oraz od kiedy przechodzi ryzyko i koszty. Opis sytuacji, w której kupujący ma "pełną gestię transportową" oraz przejmuje odpowiedzialność "od chwili wydania towaru w magazynie sprzedającego", wskazuje na model, gdzie sprzedający wykonuje minimum: udostępnia towar w swoim miejscu.
Taki układ odpowiada regule EXW: sprzedający podstawia towar do dyspozycji w swoim zakładzie lub magazynie, natomiast kupujący organizuje odbiór, załadunek (w praktyce często także ten element) i cały dalszy przewóz. Z punktu widzenia spedytora to typowa sytuacja, gdy to kupujący lub jego spedytor wysyła instrukcje dotyczące odbioru (np. dyspozycję/routing) do partnera po stronie sprzedającego.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują, bo przenoszą część obowiązków transportowych na sprzedającego lub zmieniają miejsce dostawy:
- CPT zakłada, że sprzedający zawiera umowę przewozu i opłaca przewóz do wskazanego miejsca (choć ryzyko przechodzi wcześniej). To nie jest "pełna gestia" kupującego od magazynu sprzedającego.
- DAP oznacza dostarczenie do określonego miejsca przeznaczenia, zwykle po stronie kupującego. Sprzedający organizuje przewóz do tego miejsca, więc nie zgadza się z opisem startu odpowiedzialności kupującego już w magazynie sprzedającego.
- DDP to maksymalny zakres po stronie sprzedającego (dostarczenie z odprawami i opłatami po stronie sprzedającego). Jest przeciwieństwem sytuacji, w której kupujący odpowiada za transport od początku.
Na egzaminie warto zawsze mapować opis na trzy elementy: miejsce wydania, kto wybiera przewoźnika i od kiedy kupujący ponosi ryzyko. Jeśli punkt startowy to magazyn sprzedającego i to kupujący prowadzi cały transport, właściwą odpowiedzią jest EXW.
