Rozporządzenie z mocą ustawy to wyjątkowy akt normatywny o randze zbliżonej do ustawy, przewidziany na sytuacje nadzwyczajne. W polskim porządku konstytucyjnym nie jest to "zwykłe rozporządzenie" (jak akty wykonawcze), lecz instrument awaryjny, uruchamiany tylko w ściśle określonych warunkach.
Zgodnie z art. 234 Konstytucji RP organem wydającym rozporządzenia z mocą ustawy jest Prezydent Rzeczypospolitej. Jednocześnie Prezydent nie działa tu samodzielnie: rozporządzenie może zostać wydane wyłącznie na wniosek Rady Ministrów. To rozróżnienie jest kluczowe: Rada Ministrów inicjuje procedurę (wnioskuje), ale nie jest organem, który formalnie wydaje ten akt.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ nie mają w Konstytucji kompetencji do stanowienia rozporządzeń z mocą ustawy:
- Rada Ministrów – pełni rolę wnioskującą, a nie wydającą; jej akty normatywne nie obejmują "rozporządzeń z mocą ustawy".
- Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – jest organem administracji wyspecjalizowanej i nie posiada kompetencji prawotwórczej tej rangi.
- Minister Sprawiedliwości – może wydawać akty wewnętrzne lub wykonywać inne kompetencje wynikające z ustaw, ale nie wydaje rozporządzeń z mocą ustawy.
W praktyce egzaminacyjnej najczęstsza pomyłka polega na automatycznym wskazaniu Rady Ministrów, bo "rząd wydaje rozporządzenia". Warto zapamiętać schemat: wniosek składa rząd, a wydaje Prezydent, a następnie akt podlega dalszym wymogom przewidzianym w Konstytucji.
