Roztwory dzieli się m.in. na roztwory prawdziwe (molekularne) oraz roztwory koloidalne. Kluczowe kryterium to wielkość cząstek fazy rozproszonej: w roztworach prawdziwych są to cząsteczki/jony o rozmiarach poniżej zakresu koloidalnego, natomiast w koloidach cząstki są większe (typowo 1–1000 nm) i tworzą układ dyspersyjny.
Odpowiedź "targezyny" jest poprawna, ponieważ targezyna (argentum proteinicum, czyli białko srebra) ma charakter wielkocząsteczkowy związany z nośnikiem białkowym. Po kontakcie z wodą nie daje wyłącznie jednorodnego roztworu molekularnego jak małe związki, lecz może tworzyć układ koloidalny (sol/roztwór koloidalny), wykazujący typowe cechy koloidów (np. opalescencję, efekt Tyndalla, skłonność do koagulacji w obecności elektrolitów).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z powodów wynikających z budowy cząsteczek:
- "rywanolu" – rywanol (etakrydyna) to związek małocząsteczkowy; po rozpuszczeniu w wodzie tworzy roztwór prawdziwy, a nie koloid. Częstą pułapką jest utożsamianie go z targezyną tylko dlatego, że oba mogą być kojarzone jako środki odkażające.
- "mocznika" – mocznik to mała cząsteczka organiczna, dobrze rozpuszczalna w wodzie; powstaje roztwór molekularny (prawdziwy), bez cząstek w zakresie koloidalnym.
- "glukozy" – glukoza (monosacharyd) również jest małocząsteczkowa; w wodzie tworzy jednorodny roztwór prawdziwy, typowy dla związków o niewielkiej masie cząsteczkowej.
W nauce do egzaminu pomaga prosta zasada: białka, polisacharydy i inne makrocząsteczki częściej tworzą koloidy, natomiast sole, cukry proste i małe związki organiczne dają roztwory prawdziwe.
