W rysunku technicznym rodzaj linii niesie informację o znaczeniu geometrycznym przedstawianego elementu. Najważniejszą informacją na typowym rysunku wykonawczym lub montażowym jest zarys (kontur) widoczny, czyli krawędzie i obrysy, które byłyby widoczne w danym rzucie.
Linia ciągła gruba jest stosowana do oznaczania konturów widocznych, ponieważ ma największą "siłę" wizualną: pozwala natychmiast odróżnić obrys części od pozostałych informacji (wymiarów, osi, pomocniczych zarysów). Dzięki temu rysunek jest czytelny także po wydrukowaniu lub kopiowaniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Linia ciągła cienka (B) jest używana zwykle do elementów pomocniczych, np. linii wymiarowych, pomocniczych i odniesienia. Gdyby kontur widoczny narysować cienko, mógłby "zginąć" wśród wymiarów i opisów.
- Linia kreskowana cienka (C) służy typowo do konturów niewidocznych (krawędzi ukrytych) w danym rzucie. Kreskowanie jest wizualnym sygnałem: "to jest za materiałem / nie widać tego bez przekroju".
- Linia kreskowana gruba (D) nie jest standardowym wyborem dla konturów widocznych; kreskowanie kojarzy się z niewidocznością, a dodatkowa grubość mogłaby wprowadzać chaos i utrudniać odczyt.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy zarysu widocznego, szukaj odpowiedzi "ciągła gruba". Jeśli dotyczy zarysu niewidocznego, najczęściej będzie to "kreskowana cienka".
