W obwodach prądu zmiennego rozróżnia się wielkości związane z "oporem" w sensie elektrycznym:
- Rezystancja R (w omach, Ω) – część czynna, na której wydziela się moc czynna.
- Reaktancja X (w omach, Ω) – część bierna; dla kondensatora jest to reaktancja pojemnościowa Xc.
- Impedancja Z (w omach, Ω) – wypadkowy "opór" dla AC, zależny od R i X oraz sposobu połączenia.
- Admitancja/konduktancja (w siemensach, S) – odwrotność impedancji/rezystancji, czyli "łatwość przewodzenia".
Dane: R=10Ω, C=20μF, f=50Hz. Najpierw liczymy reaktancję kondensatora:
Xc = 1/(2πfC) = 1/(2π·50·20·10⁻⁶) ≈ 159Ω. To jest wartość w Ω, więc można ją porównywać z R i Z.
Rezystancja wynosi po prostu 10Ω (nie zależy od częstotliwości). Dla połączenia równoległego nie dodaje się impedancji wprost; wygodniej przejść na admitancję: G=1/R=0,1S, a susceptancja kondensatora Bc=2πfC≈0,00628S. Moduł admitancji wynosi około 0,1002S, więc Z=1/Y≈9,98Ω, czyli w przybliżeniu 10Ω.
Porównując wielkości w omach otrzymujemy: Xc≈159Ω jest największa, następnie R=10Ω, a Z≈9,98Ω jest minimalnie mniejsza od 10Ω. Odpowiedź "Konduktancja (0,1S)" nie spełnia warunku, bo to jednostka S, a nie Ω, i nie powinna być porównywana liczbowo z oporami.
W praktyce warto pamiętać regułę: dla małych pojemności (μF) przy 50 Hz reaktancja kondensatora bywa rzędu setek omów, więc kondensator istotnie ogranicza prąd w swojej gałęzi.
