Maksymalną średnicę detalu możliwą do obróbki na tokarce odczytuje się z parametru opisującego gabarytową zdolność toczenia, czyli "średnicę toczenia". W przedstawionej tabeli widnieje wpis: "Średnica toczenia – 500 mm". To oznacza, że konstrukcja tokarki (m.in. wysokość osi wrzeciona nad łożem oraz przestrzeń robocza) pozwala na obróbkę detali o średnicy do 500 mm.
Odpowiedź "1000 mm" jest niepoprawna, ponieważ w tabeli wartość 1000 mm dotyczy długości toczenia. Jest to maksymalna długość (w osi Z), na jakiej można prowadzić obróbkę, a nie wymiar średnicowy (w osi X).
Odpowiedź "2000 mm" jest niepoprawna, ponieważ 2000 obr./min to prędkość obrotowa wrzeciona. Jest to parametr kinematyczny, związany z doborem prędkości skrawania, a nie ograniczenie geometryczne dotyczące średnicy detalu.
Odpowiedź "250 mm" jest niepoprawna, bo nie wynika z danych w tabeli jako wartość graniczna. Może kusić jako "połowa średnicy" lub skojarzenie z promieniem, ale pytanie dotyczy średnicy, a w tabeli podano ją wprost.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: średnica odnosi się do możliwości obróbki "na grubość" (wymiar poprzeczny), a długość toczenia do wymiaru wzdłużnego. Jeśli w danych technicznych występuje kilka średnic (np. nad łożem i nad suportem), wtedy trzeba uważnie czytać, o którą "maksymalną średnicę" chodzi w pytaniu.
