Toczenie stożka na tokarce można wykonać kilkoma klasycznymi metodami, a ich rozróżnienie jest częstym zadaniem egzaminacyjnym. Poprawna odpowiedź "za pomocą liniału" oznacza użycie osprzętu (liniału/przystawki do toczenia stożków), który wymusza ruch narzędzia po linii ustawionej pod zadanym kątem. Operator ustawia liniał na wymagany kąt stożka, a mechanizm prowadzenia powoduje, że podczas posuwu narzędzie nie porusza się równolegle do osi wałka, tylko po torze dającym zbieżność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują, gdy na rysunku widać pracę z liniałem:
- "nożem kształtowym" – ta metoda polega na tym, że kształt ostrza narzędzia odpowiada zarysowi obrabianej powierzchni. Jest typowa dla krótkich kształtów i zależy od geometrii noża, a nie od prowadzenia narzędzia przez dodatkowy element nastawny.
- "przy przesuniętym koniku" – przesunięcie konika stosuje się do toczenia stożków na dłuższych przedmiotach podpartych w kłach. Stożek powstaje przez ustawienie osi przedmiotu pod kątem do osi wrzeciona. Na rysunkach taką metodę zdradza właśnie wyraźne przesunięcie konika i praca między kłami.
- "przy skręconym suporcie narzędziowym" – tu stożek uzyskuje się przez ustawienie (obrócenie) górnego suporu pod kątem i toczenie ręcznym posuwem tego suporu. To rozwiązanie typowe dla stożków krótszych oraz prac jednostkowych; rozpoznaje się je po wyraźnie zaznaczonym skręceniu suporu, bez udziału liniału.
Wskazówka do egzaminu: zawsze kojarz metodę z tym, co steruje torem ruchu noża. Jeśli tor jest narzucony przez dodatkowy element nastawny – zwykle chodzi o liniał/przystawkę. Jeśli tor wynika z geometrii ostrza – to nóż kształtowy. Jeśli zmieniono ustawienie podparcia przedmiotu – to przesunięty konik. Jeśli zmieniono ustawienie zespołu posuwu – to skręcony suport.
