Kodowanie liniowe opisuje, jak bity są zamieniane na przebieg elektryczny w czasie. W kodzie RZ unipolarnym (Return-to-Zero) sygnał dla bitu "1" przyjmuje jeden poziom o jednej polaryzacji (unipolarność), a następnie wraca do poziomu zerowego jeszcze w czasie trwania tego samego bitu. Bit "0" zwykle pozostaje na poziomie zerowym przez cały okres bitu. Kluczową cechą rozpoznawczą jest więc obecność "impulsów" dla jedynek i powrót do zera pomiędzy nimi.
Odpowiedź "Manchester" nie pasuje, gdyż w kodzie Manchester każdemu bitowi towarzyszy obowiązkowa zmiana poziomu w połowie czasu bitu (mechanizm wspierający synchronizację). Jeśli na przebiegu nie widać takiej reguły (zmiany zawsze w środku), nie jest to Manchester.
Odpowiedź "2B1Q" dotyczy kodu wielopoziomowego, w którym para bitów jest kodowana jednym symbolem o czterech poziomach. Gdy przebieg ma tylko poziom dodatni i zero (unipolarny charakter), to nie odpowiada idei czterech poziomów.
Odpowiedź "NRZ-L unipolarnym" opisuje kod, w którym poziom utrzymuje się przez cały czas bitu i nie ma powrotu do zera w jego obrębie. To różni się od RZ, gdzie powrót do zera jest cechą definicyjną. W praktyce przy rozpoznawaniu kodu warto zawsze sprawdzić: (1) czy sygnał wraca do zera w środku bitu, (2) czy zmiana w połowie bitu jest regułą (Manchester), (3) ile jest poziomów (kody wielopoziomowe), oraz (4) czy występują obie polaryzacje czy tylko jedna (unipolarny/bipolarny).
