Charakterystyka mechaniczna maszyny indukcyjnej M=f(s) opisuje, jak zmienia się moment elektromagnetyczny w zależności od poślizgu s. Poślizg definiuje się jako s=(n1−n)/n1, gdzie n1 to prędkość synchroniczna pola wirującego, a n to rzeczywista prędkość wirnika.
Praca silnikowa zachodzi wtedy, gdy wirnik obraca się wolniej od pola (0<n<n1), czyli gdy 0<s<1. W tym obszarze maszyna pobiera energię elektryczną z sieci i przekształca ją w energię mechaniczną na wale. Z punktu widzenia wykresu oznacza to, że analizujemy dodatnie wartości poślizgu od blisko zera (praca ustalona) do s=1 (rozruch).
Na rysunku strefa oznaczona jako W obejmuje właśnie zakres poślizgu od s=0 do s=1, dlatego odpowiada pracy silnikowej. W praktyce w stanie ustalonym poślizg jest niewielki (rzędu kilku procent), ale nadal dodatni, więc nadal mieści się w tej strefie.
Pozostałe strefy nie opisują pracy silnikowej:
- Zakres s<0 oznacza, że n>n1 (wirnik jest "przeganiany" przez napęd zewnętrzny). To odpowiada pracy prądnicowej, bo energia mechaniczna jest oddawana do sieci.
- Zakres s>1 oznacza sytuację, gdy wirnik ma prędkość przeciwną do pola (n<0). Jest to hamowanie przeciwłączeniem, a nie "zwykła praca silnikowa w drugą stronę".
Typową pułapką egzaminacyjną jest mylenie strefy s>1 z ruchem wstecznym napędu. O poprawnym rozpoznaniu decyduje relacja n do n1 i znak poślizgu, a nie sama wartość momentu.
