W reflektometrii TDR do pary przewodów wysyła się szybki impuls. Każda zmiana impedancji toru powoduje część energii, która wraca do przyrządu jako odbicie. Kluczowe jest to, że znak odbicia zależy od tego, czy impedancja w miejscu nieciągłości wzrosła, czy spadła.
Uszkodzenie niskoimpedancyjne (np. zwarcie między żyłami albo silne pogorszenie izolacji, które "zbliża" przewody elektrycznie) oznacza, że impedancja w tym miejscu jest mniejsza od impedancji charakterystycznej toru. W typowej prezentacji TDR objawia się to jako ujemne odbicie, czyli odchylenie przebiegu w dół względem poziomu bazowego.
Dlatego odpowiedź "P2" jest właściwa: w tym punkcie widoczny jest charakterystyczny spadek odpowiadający obciążeniu o niższej impedancji.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo nie wskazują miejsca z takim typem odbicia:
- "P1" – odpowiada innemu zdarzeniu na torze (np. złączu lub zmianie parametrów), ale bez cech jednoznacznego niskoimpedancyjnego uszkodzenia.
- "P3" – może odpowiadać zmianie w przeciwnym kierunku (zwyżka przebiegu sugeruje raczej wzrost impedancji, typowy dla przerwy/rozwarcia), a nie zaniżenie izolacji.
- "P4" – często bywa związany z końcem linii/terminacją lub kolejną nieciągłością; bez ujemnego odbicia nie jest najlepszym wskazaniem zwarcia między żyłami.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj kierunek odchylenia (w dół = niższa impedancja; w górę = wyższa impedancja), a dopiero potem wybierz punkt na osi odległości.
