U osoby z głębokim niedowidzeniem trudności w "samodzielności w życiu codziennym" najczęściej dotyczą wykonywania czynności dnia codziennego: przygotowania posiłków, higieny, doboru ubrań, utrzymania porządku, bezpiecznego poruszania się po mieszkaniu czy organizacji przedmiotów. Rola asystenta w takim przypadku polega na wspieraniu i uczeniu praktycznych strategii, które pozwalają maksymalnie wykorzystać możliwości osoby i ograniczyć zależność od innych.
Dlatego najbardziej adekwatną propozycją jest trening umiejętności samoobsługowych – ukierunkowany na ćwiczenie konkretnych czynności, wprowadzanie rutyn, dostosowanie środowiska (np. lepsze oświetlenie, kontrast, stałe miejsca odkładania rzeczy, oznaczenia dotykowe) oraz stopniowe budowanie poczucia sprawczości. Taki trening jest praktyczny i bezpośrednio odpowiada na zgłaszany problem.
- Zamieszkanie w domu pomocy społecznej nie jest pierwszą, standardową propozycją w sytuacji, gdy celem jest zwiększenie samodzielności. To forma wsparcia instytucjonalnego, rozważana zwykle, gdy nie da się zapewnić bezpieczeństwa i opieki w środowisku lub gdy potrzeby są znacznie szersze.
- Zgłoszenie się do ośrodka interwencji kryzysowej dotyczy przede wszystkim nagłych sytuacji kryzysowych (np. przemoc, bezdomność, silny kryzys psychiczny). Sam fakt trudności wynikających z niedowidzenia nie oznacza automatycznie kryzysu wymagającego interwencji.
- Trening umiejętności ekonomicznych może być przydatny w innych sytuacjach (zarządzanie budżetem, planowanie wydatków), ale nie jest odpowiedzią na dominujący problem funkcjonalny opisany w pytaniu, czyli brak samodzielności w codziennych czynnościach.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: gdy opis wskazuje na ograniczenia w praktycznych czynnościach, najpierw wybieraj rozwiązania wzmacniające funkcjonowanie (trening, adaptacje środowiska, nauka strategii), a dopiero później formy instytucjonalne lub interwencyjne, jeśli są ku temu przesłanki.
