W topologiach sieci kluczowe jest to, jak przebiega dystrybucja połączeń pomiędzy węzłami. W architekturach optycznych WDM (Wavelength Division Multiplexing) sygnały o różnych długościach fali mogą być najpierw sumowane, a następnie rozdzielane do wielu odbiorców.
Odpowiedź "drzewa" jest poprawna, ponieważ schemat pokazuje wielopoziomową hierarchię: po etapie zsumowania sygnałów (sprzęgacz typu Nx1) następuje ich rozgałęzianie przez sprzęgacz 1xM, a następnie kolejne rozgałęzienie przez następny element rozdzielający (np. 1xK). Taki układ tworzy kaskadę podziałów – czyli typowe "gałęzie" i "podgałęzie", charakterystyczne dla topologii drzewa.
Odpowiedź "gwiazdy" nie pasuje, bo w gwieździe każdy węzeł końcowy jest połączony bezpośrednio z jednym punktem centralnym (jeden poziom połączeń), bez przechodzenia przez kolejne etapy rozdziału. Obecność "centralnego" elementu na schemacie nie wystarcza do uznania gwiazdy – decyduje brak kaskady.
Odpowiedź "siatki" jest błędna, ponieważ siatka zakłada wiele alternatywnych ścieżek i połączenia krzyżowe pomiędzy węzłami, co daje redundancję tras. W przedstawionej architekturze widać raczej rozdział sygnału w dół hierarchii, a nie sieć wielodrogową.
Odpowiedź "kratownicy" również nie pasuje: kratownica to zwykle regularny układ sąsiedztwa (np. węzły połączone z najbliższymi węzłami w strukturze przypominającej siatkę/kratę). Schemat WDM pokazuje natomiast rozgałęzienia w kolejnych poziomach, czyli strukturę drzewiastą.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić drzewo od gwiazdy na schemacie, policz liczbę "poziomów" rozdziału. Jeśli po centrum pojawia się kolejny stopień podziału (a potem jeszcze następny), to niemal zawsze jest to topologia drzewa.
