Schemat układu do pomiaru rezystancji izolacji rozpoznaje się po tym, że przyrząd pomiarowy realizuje test poprzez przyłożenie napięcia probierczego DC (typowo realizowanego przez megomomierz) pomiędzy dwoma punktami izolowanymi względem siebie, np.:
- między dwiema żyłami przewodu (L–N, L–L),
- między żyłą czynną a przewodem ochronnym/ziemią (L–PE, N–PE).
Wynik jest podawany jako rezystancja (często w MΩ) i służy do oceny stanu izolacji: zawilgocenia, przetarć, uszkodzeń mechanicznych lub przebicia.
Odpowiedź "spadków napięcia" nie pasuje, ponieważ spadek napięcia wyznacza się w obwodzie pracującym (z obciążeniem lub prądem obciążenia) i porównuje z dopuszczalnymi wartościami. Układ do spadków napięcia opiera się na pomiarze napięć w dwóch punktach przy przepływie prądu, a nie na teście izolacji napięciem DC.
Odpowiedź "ciągłości żył" jest typowym pomiarem małych rezystancji (sprawdzenie, czy przewód jest nieprzerwany). Wykorzystuje się do tego funkcję ciągłości/omomierz z małym napięciem i prądem pomiarowym; celem nie jest badanie izolacji, tylko przewodzenia.
Odpowiedź "impedancji pętli zwarcia" dotyczy weryfikacji skuteczności ochrony przez samoczynne wyłączenie zasilania i zwykle wymaga pomiaru w obwodzie zasilonym (z udziałem napięcia sieci). Mierzy się impedancję pętli zwarcia (Zs), a nie rezystancję izolacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie widać test pomiędzy żyłami/PE bez obciążenia oraz charakter "próby izolacji", najczęściej chodzi o RISO. Gdy pojawia się praca na napięciu sieci i analiza zadziałania zabezpieczeń, to częściej Zs.
