Wlewki ze stali nieuspokojonej (silnie gotującej) mają charakterystyczną budowę wynikającą z tego, że podczas krzepnięcia zachodzą intensywne reakcje prowadzące do wydzielania gazów. To zjawisko nazywa się potocznie "gotowaniem" stali i wpływa na wygląd schematu stref strukturalnych w przekroju wlewka.
W praktyce egzaminacyjnej rozpoznaje się taki wlewek po typowym układzie stref: innej budowie warstwy przy powierzchni oraz odmiennym charakterze części wewnętrznej w porównaniu do wlewków stali uspokojonej. Na schematach dydaktycznych stali nieuspokojonej często akcentuje się efekty związane z gazami (pęcherze/porowatość) oraz zróżnicowanie wynikające z przebiegu krystalizacji.
Odpowiedź "C" jest poprawna, ponieważ odpowiada schematowi przypisywanemu wlewkom stali nieuspokojonej, silnie gotującej się (układ stref i cech wewnętrznych zgodny z tym rodzajem stali).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo przedstawiają schematy typowe dla innych warunków metalurgicznych, np. dla stali bardziej odtlenionej (uspokojonej lub półuspokojonej), gdzie "gotowanie" jest słabsze lub nie występuje, a przez to zmienia się charakter stref i typowych nieciągłości. Na takich schematach zwykle inny jest udział strefy przy powierzchni oraz obraz części centralnej.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj zależność: im słabsze odtlenienie, tym większy wpływ zjawisk gazowych podczas krzepnięcia i tym łatwiej odróżnić schemat wlewka od schematów stali uspokojonej.
