Wspólne przechowywanie sera twarogowego (żywność gotowa do spożycia, zwykle bez dalszej obróbki cieplnej) razem z surowym kurczakiem jest klasycznym przykładem zanieczyszczenia krzyżowego. Do przeniesienia drobnoustrojów może dojść przez kapanie soków z mięsa, kontakt opakowań, wspólne powierzchnie lub ręce personelu. W praktyce kuchennej surowy drób jest traktowany jako surowiec wysokiego ryzyka mikrobiologicznego.
Odpowiedź "salmonelozę" uznaje się za właściwą, ponieważ bakterie z rodzaju Salmonella są jednym z najbardziej typowych czynników chorobotwórczych kojarzonych z surowym drobiem i niewłaściwą separacją surowców od produktów gotowych do spożycia. Spożycie skażonego sera może skutkować zakażeniem przewodu pokarmowego, szczególnie gdy produkt nie jest podgrzewany przed podaniem.
Pozostałe propozycje nie pasują do opisanego źródła ryzyka:
- "czerwonkę" (dysenterię) wiąże się przede wszystkim z innymi drogami szerzenia (np. skażenie fekalne, brak higieny), a nie jako typowy skutek kontaktu nabiału z surowym drobiem w chłodni.
- "tasiemczycę" wywołują pasożyty, zwykle kojarzone z niewłaściwie przygotowanym mięsem określonych zwierząt (lub innymi specyficznymi źródłami), a nie z krótkotrwałym skażeniem bakteryjnym z drobiu.
- "włośnicę" łączy się typowo z konsumpcją niedogotowanego mięsa (zwłaszcza niektórych gatunków), a nie z nabiałem przechowywanym obok surowego kurczaka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się surowy drób i produkt gotowy do spożycia, najpierw rozważ zakażenia bakteryjne wynikające z zanieczyszczenia krzyżowego oraz konieczność ścisłej separacji i szczelnych pojemników w chłodni.
