Rzeczywiste źródło napięcia modeluje się jako idealne źródło SEM E połączone szeregowo z rezystancją wewnętrzną Rw. Do zacisków tego źródła dołączamy odbiornik o rezystancji R. W takiej konfiguracji prąd w obwodzie wynosi:
I = E / (Rw + R).
Moc wydzielana w odbiorniku to:
P = I2·R = (E2·R)/(Rw + R)2.
Twierdzenie o maksymalnym przekazie mocy mówi, że moc na odbiorniku osiąga maksimum, gdy R = Rw (dopasowanie rezystancyjne). Po podstawieniu R=Rw otrzymujemy wzór na moc maksymalną:
Pmax = E2/(4Rw).
Podstawienie danych: E=1,5 V, Rw=0,25 Ω:
- E2 = 1,52 = 2,25
- 4Rw = 4·0,25 = 1
- Pmax = 2,25/1 = 2,25 W
Pozostałe wyniki (5,0 W; 6,25 W; 7,5 W) są zbyt duże jak na źródło o tak małej SEM i zauważalnej rezystancji wewnętrznej; zwykle wynikają z błędnego przyjęcia, że na odbiorniku odkłada się pełne napięcie E lub z użycia nieadekwatnego wzoru na moc. W dopasowaniu część energii zawsze traci się na Rw, więc moc w odbiorniku nie może rosnąć dowolnie.