W maszynie indukcyjnej najpierw wyznacza się prędkość synchroniczną pola:
ns=(f·60)/p, gdzie f jest częstotliwością zasilania, a p liczbą par biegunów.
Dla f=50 Hz i p=2 otrzymujemy:
ns=(50·60)/2=1500 obr/min.
Następnie korzysta się z definicji poślizgu w postaci zależności na prędkość wirnika:
n=ns·(1−s).
Kluczowy jest znak poślizgu. Gdy s>0, wirnik obraca się wolniej od pola (typowa praca silnikowa). Gdy s=0, prędkość wirnika równa się prędkości synchronicznej (model idealny). Natomiast s<0 oznacza, że wirnik jest napędzany szybciej niż pole (np. przez zewnętrzny moment napędowy), a maszyna może oddawać energię do sieci — jest to praca generatorowa.
Podstawiając s=-0,04:
n=1500·(1−(−0,04))=1500·(1+0,04)=1500·1,04=1560 obr/min.
Wynik jest większy od 1500 obr/min, co jest spójne z interpretacją poślizgu ujemnego. Odpowiedzi 1440 obr/min i 1560 obr/min są symetryczne względem 1500 obr/min (±4%), ale tylko 1560 obr/min odpowiada sytuacji s<0. Z kolei 720 obr/min i 780 obr/min sugerują błędne przyjęcie innej liczby par biegunów albo pomylenie p z liczbą biegunów.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu ns zawsze sprawdź "test sensu fizycznego": jeśli s<0, to n powinno wyjść większe niż ns.
