Skala Norton to narzędzie używane w opiece nad osobą niesamodzielną do oceny ryzyka powstania odleżyn (uszkodzeń tkanek wynikających m.in. z długotrwałego ucisku). W praktyce wynik takiej oceny pomaga zdecydować, czy dana osoba wymaga wzmożonej profilaktyki, np. częstszego pozycjonowania, odciążania newralgicznych miejsc, uważnej obserwacji skóry oraz stosowania odpowiednich powierzchni przeciwuciskowych.
Odpowiedź "ryzyka powstania odleżyn." jest właściwa, bo skala dotyczy zagrożeń związanych ze stanem ogólnym i podatnością tkanek na uszkodzenie pod wpływem ucisku, tarcia i ograniczonego ruchu. To typowe narzędzie przesiewowe wspierające planowanie opieki.
Pozostałe propozycje nie pasują do zastosowania Skali Norton:
- "utrzymania równowagi." – równowagę ocenia się innymi testami funkcjonalnymi; sama równowaga nie jest przedmiotem tej skali.
- "napięcia siły mięśniowej." – siłę/napięcie mięśni ocenia się badaniem funkcjonalnym, skalami neurologicznymi lub fizjoterapeutycznymi; nie jest to ocena ryzyka uszkodzeń skóry.
- "ruchomości w stawach." – zakres ruchu w stawach to domena oceny narządu ruchu (np. w rehabilitacji), a nie narzędzie do oceny ryzyka odleżyn.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się nazwa skali związanej z opieką długoterminową (Norton/Braden), najczęściej dotyczy ona profilaktyki przeciwodleżynowej. Warto kojarzyć to z triadą działań: ocena ryzyka → plan profilaktyki → obserwacja skóry i modyfikacja opieki.
